Hej. Dziś znowu męczymy was rozważaniami Smoczycy, ale nikt inny się jakoś do pisania nie kwapi (głównie brak czasu), a ona ma bardzo dużo refleksji w szufladzie =P.
Pozdrawiamy was serdecznie
Smocze rozważania
Temat: Nie pogrzebiemy książek
Wisława
Szymborska w zbiorze felietonów pt. “Lektury nadobowiązkowe” napisała, że
“literatura to nie cmentarzysko czekających na zgniecenie samochodów”. Uważam,
że noblistka miała rację i całkowicie się z nią zgadzam. Słowo
pisane jest wyrazem emocji autora. Tak było od zawsze i to się nie zmieni.
Ludzie z artystyczną duszą muszą wręcz wykrzyczeć swoje uczucia. Zawsze ktoś
będzie potrzebował pisać, a ktoś, wcześniej czy później, będzie to czytać.
Słowa są
też najważniejszym, najprostszym, więc dostępnym dla każdego “nośnikiem”, formą
przekazu naszych myśli oraz tego, co przeżywamy. Pisarze przekazują dzięki nim
to, co mają w sobie, pokazują jakąś część siebie, choć często robią to za
pośrednictwem swoich bohaterów. Książki zawierają w sobie przeżycia i
doświadczenia wielu ludzi, pokazują ten obecny, ale i nowy świat, ich
wyobraźnia i nadzieje. Pisanie jest swego rodzaju testamentem pokoleń, nadzieją
- pragnieniem nieśmiertelności. Nawet jeśli mało osób czyta, to jednak słowo
pisane jest czymś tak ważnym i potrzebnym, że nigdy nie zostanie do końca
zgniecione i pogrzebane.
Książki
nie są tylko słowami i kartkami papieru. Każda z nich ma nieśmiertelną duszę.
Pozwala nawiązać więź pomiędzy autorem a czytelnikiem, nić porozumienia. Pisarz
wprowadza nas w swoją duszę, opisuje to, co mu leży na sercu, opowiada o swoich
uczuciach, dzieli się nimi z nami. Każdą książkę każdy odbiera i interpretuje
inaczej. Dla każdego ta “nić porozumienia” jest inna, niektórzy nie znajdą jej
wcale, ale zagłębianie się w dusze książek jest czymś tak potrzebnym dla
człowieka, że nigdy nie zostanie pochowane.
Książki i
ogólnie literatura są w życiu człowieka czymś tak ważnym, że uważam, iż nigdy
nie zostanie ona zniszczona, pogrzebana i zapomniana.
Smoczyca
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz