Opowiadanie złośliwego pióra - Turniej Złodziejski (część I)

Witajcie! Tak, wiemy że to nieprawdopodobne, ale Harpia przypomniała sobie o blogu! Nie przedłużając, zapraszamy na Opowiadanie Złośliwego Pióra!
  Uwaga! Tekst był inspirowany pewną książką LUB filmem, LUB grą komputerową, LUB jeszcze czymś innym. Czy dacie radę wyłapać co to było?

"Turniej Złodziejski"
część I

   Kamienną ulicą przejeżdżał właśnie posłaniec królewski na czarnym wierzchowców. Na zatłoczonym, okrągłym rynku sprzedawcy zachwalali swoje produkty, a klienci brali tyle, na ile pozwalały im ich skromne fundusze. Dzieci biegały na około murowanej, ozdobnej, lecz niestety nieczynnej studni. Siedziałam na skrzyni u wylotu jednej z mniej uczęszczanych uliczek. Machając leniwie nogami, wpatrywałam się w tłum. Przyglądałam się przechodzącym ludziom. Nie było nikogo ciekawego – ubodzy handlarze, żebracy, żony rybaków. Nagle z tłumu wyłoniła się ta postać. Niski, gruby szlachcic sędziwego wieku. Uśmiechnęłam się do siebie. No tak, aby opuścić Szlachetną Dzielnice trzeba przejść przez rynek. Tylko dlaczego nie ma z nim żadnej ochrony? To trochę dziwne. Magnaci nie ufają środowisku trzeciego stanu. Z resztą nieważne. Zeskoczyłam ze skrzyni i ruszyłam w jego stronę. Właśnie zatrzymał się i patrzył w dół studni. Dla mnie lepiej. Tylko jakby mój plan rozegrać tym razem? Nie zastanawiałam się długo, bo właśnie przede mną zatrzymała się gromadka roześmianych dzieciaków.

   - Siostrzyczko z blizną! Pobawisz się z nami? - zapytała mała piegowata dziewczynka z miną porzuconego szczeniaczka, wpatrując się trochę z zaciekawieniem w moją bliznę przechodzącą przez połowę policzka. Nie mogłam odmówić tak uroczym dzieciakom!

   - Jasne – powiedziałam z uśmiechem.

   - Gonisz! - wrzasnęły i rozbiegły się na wszystkie strony.

   Pobiegłam za nimi udając, że nie mogę ich złapać. Obiegliśmy dookoła studnie i przy trzecim okrążeniu wpadłam na szlachcica. Odepchnął mnie z odrazą i odszedł, krzycząc coś o pospólstwie. Upadłam boleśnie na siedzenie i popatrzyłam na odchodzącego mężczyznę. Przybrałam minę istoty pokrzywdzonej przez los.

    - Siostrzyczko, siostrzyczko! Nic ci nie jest? - Podbiegła do mnie ganiana wcześniej przeze mnie dzieciarnia. Na ich widok ponownie uśmiechnęłam się.

    - Wszystko jest w porządku! Ale wydaje mi się, że powinniśmy się bawić w mniej zatłoczonym miejscu. Idźcie pod mur. Ja wkrótce do was przyjdę.

    - Dobrze! - krzyknęły i pobiegły w wskazane przeze mnie miejsce.

    Wstałam z ziemi i otrzepałam się. Bez większego rozglądania się, opuściłam rynek uliczką, w której wcześniej siedziałam. Idąc, zaczęłam podrzucać pękatą sakiewkę. Co za naiwniak! Nawet nie zorientował się, kiedy mu ją wyciągnęłam! Śmiejąc się pod nosem, skręciłam w małą, ciemną uliczkę. Zatrzymałam się w jej połowie i upewniwszy się, że nikt mnie nie widzi, otworzyłam stare drewniane drzwi mosiężnym kluczem. Pchnęłam je, a moje nozdrza zaatakował zapach stęchłego powietrza. Ruszyłam przez zrujnowany dom, którego okna i frontowe drzwi były zabite deskami i podniosłam klapę prowadzącą do piwnicy. Zeszłam po drabinie i przemierzyłam kamienny korytarz. Na jego końcu znajdowała się wielka sala, z której dochodziły wesołe śmiechy. Stanęłam w progu i oparłam się o framugę. Grupa kobiet i dziewcząt siedziała dookoła stołu, na którym leżał mały skarb – począwszy od złotych monet, skończywszy na pierścieniach z rubinami i diamentami. Żadna najwyraźniej mnie nie zauważyła, bo cały czas opowiadały sobie o swoich przygodach.

    - Żałujcie, że nie widziałyście jego miny, kiedy zorientował się, że jego ukochany pierścień zniknął! - zarechotała, może trzydziestoletnia, czarnowłosa kobieta.

    Kolejna fala śmiechu zalała sale. Uśmiechnęłam się pod nosem. Miałam szczęście być przy tym wydarzeniu.

    - Przyznam, że ta zrozpaczona mina mnie urzekła. - powiedziałam na tyle głośno, aby wszystkie mnie usłyszały.

    Jak na komendę wszystkie, lekko wystraszone moim nagłym pojawieniem się, odwróciły głowy w stronę wejścia.

    - Szefowo! - Krzyknęła najmłodsza z nich – Nie strasz nas tak!

    - Igracie ze strażą, a mnie się boicie?

    Nie czekając na odpowiedź usiadłam po turecku na krześle na końcu stołu. Do kupki kosztowności dorzuciłam pięć kolejnych mieszków.

    - Otwieramy?

    - Oczywiście – chwyciłam jeden z dorzuconych ode mnie pakunków – ale pod jednym warunkiem – skończcie z tą „szefową”. Nie jestem waszym przywódcą, a reprezentantem. A poza tym mam imię.

    - Nie ma sprawy szefo... To znaczy Scar. – Żeby było jasne, Scar to zdrobnienie od Scarlet. Wspaniale dobrane.

    Otworzyłam pierwszy mieszek, a po stole potoczyły się różnorodne kosztowności. To samo stało się z kolejnymi trzema. Ujęłam w dłonie swoją najnowszą zdobycz i pewnym ruchem wysypałam zawartość. Niestety, zamiast naszego małego skarbu, na dębowym podłożu wylądowały same szare kamienie.

    - Co to ma znaczyć?! - krzyknęłam, wstając gwałtownie. Gdzie się podziały moje monety?! Czy ten starzec mnie przechytrzył? Ale skąd miał wiedzieć, że akurat dzisiaj ktoś go obrabuje?! Przecież ja sama tego nie planowałam! Z zamyślenia wyrwał mnie krzyk jednej z moich kompanek:

    - Scar! Tu jest coś jeszcze! Jakaś karteczka...

    Z szybkością poparzonego lamparta wyrwałam z jej ręki skrawek papieru. Widniała na nim starannie wykaligrafowana wiadomość:

„Drogi Złodzieju!

Jeżeli czytasz tą wiadomość oznacza to, że udało Ci się zakwalifikować do Turnieju Złodziejskiego. Wygraną jest tytuł Króla Złodziei! Kandydatów zapraszamy na obrzeża miasta Kalzestr do baru „Ostatnia pieśń”, kiedy nastanie zmierzch. Wszyscy uczestnicy proszeni są o przyniesienie dowodu w postaci tegoż skradzionego liściku razem z sakiewką.

Niech cień Cię strzeże, S.”

    Przeczytałam liścik na głos, a dziewczyny patrzyły na mnie z zaciekawieniem.

    - Czy to ma być jakiś żart? - spytałam już nieco łagodniej. Karteczka zaintrygowała mnie. Kto w ogóle kłopocze się organizowaniem jakiś głupich zawodów dla złodziejaszków?

    - Ale nie chodzi im chyba o tego Króla Złodziei...? - zapytała niepewnie jedna z młodszych dziewcząt.

    - Oszalałaś? - zlinczowała ją druga – Przecież to legenda! Bajka dla dzieci na dobranoc!
    - Skąd wiesz? - naskoczyła na nią Katt – czarnowłosa kobieta, która w czasie mojego przybycia opowiadała o swojej robocie. – Legendy nie biorą się znikąd! Każda ma w sobie ziarno prawdy!
    - Wam na serio odbiło!
    Rozszalała się kłótnia. Jedne z mych kompanek stały po stronie brunetki, drugie twierdziły, że postradały zmysły. Tylko, że ja nie wiedziałam co miały na myśli. Jaki Król Złodziei? Jaka bajka? Nie słyszałam własnych myśli, a dziewczęta nie zamierzały się uciszyć.
    - Uspokójcie się! - Wrzasnęłam, waląc pięścią w stół tak, że aż parę monet spadło na kamienną posadzkę. - Powie mi łaskawie któraś, o co chodzi z tym całym Królem?
    Dziewczyny popatrzyły na siebie. Parę wzruszyło na ich spojrzenia ramionami, inne prychnęły i odwróciły wzrok. Katt westchnęła i zaczęła opowiadać:
    - Ludzie powiadają, że dwieście lat temu żył pewien złodziej – mistrz w swoim fachu. Nie było sakiewki, której by nie ukradł, nie było skarbca, którego by nie splądrował. Z tego powodu nazywano go Królem. Był to jedyny człowiek, który oficjalnie działał na zlecenie. Kradł, wrabiał, mieszał w papierach. Krążyła pogłoska, że pewnego dnia skradł samą koronę cesarza. Jednak jego atutem było rozbrajanie zamków. Podobno nawet starożytne drzwi-zagadki otwierały się przed nim na pstryknięcie palcami. I tu pojawia nam się główna zagadka – czy jego owocne grzebanie w zamkach było wynikiem jego umiejętności czy może małej pomocy...
    - Dajcie spokój! Przecież niemożliwe, żeby to istniało! - nie wytrzymała jedna ze sceptyczek.
    - Ale co? - Zapytałam uprzedzając brunetkę i jej grupę.
    - Kościany Klucz. Według legendy to klucz, który potrafi otworzyć każdy zamek. Podarowała go Królowi sama Setta, bogini nocy i patronka złodziei.
    Czarnowłosa zamilkła czekając na moją reakcję. Oparłam się o stół i zamyśliłam się. Zawody i Kościany Klucz. Czy to ma coś ze sobą wspólnego? Uśmiechnęłam się pod nosem. Dlaczego by nie wziąć udziału? Jeżeli ten cały Klucz istnieje, mógłby się nieźle przydać. A jeśli nie, to tytuł Królowej Złodziei wzbudza szacunek! Mogłoby to pomóc nam w przyszłych interesach.
    - Okej! - Klasnęłam w dłonie – Podjęłam decyzje. Wezmę w tym udział. Ale najpierw... Ruth! Sprawdź mi te kamienie! - krzyknęłam do rudowłosej dziewczyny, mniej więcej w moim wieku, która leżała na łóżku w rogu pokoju.
    Dziewczyna powoli wstała i z ociąganiem podeszła do stolika. Ruth, córka jubilera, który niestety splajtował, zajmowała się u nas wycenieniem naszych zdobyczy i sprzedawaniem ich odpowiednim ludziom w odpowiednich miejscach. Chwyciła jeden z kamieni, obejrzała go ze wszystkich stron i bez wahania rzuciła nim o posadzkę. O dziwo kamień rozłupał się, ukazując złotą grudkę. Ruth uklękła i obejrzała dokładnie znalezisko.
    - Samorodek złota. Świeżo wykuty. Warstwę wokół niego stanowi gips.
    Uśmiechnęłam się szeroko. No tak. Egzamin zaczął się od momentu wypatrzenia szlachcica. Chwyciłam pusty mieszek i wpakowałam do niego liścik.
    - Dobra dziewczyny, to ja idę na ten test – uśmiechnęłam się.
    - A kamienie...? - Spytała niepewnie jedna z moich towarzyszek.
    - Co za złodziej oddaje to co ukradł? Dowodem uczestnictwa jest mieszek i liścik. W wiadomości nie ma słowa o kamieniach.
    Wstałam i żegnając się machnięciem ręki, wyszłam z naszej kryjówki.

ciąg dalszy nastąpi

Harpia