„Eragon” Christopher Paolini - recenzja

„Eragon” Christopher Paolini

Oczywiście jakiś tam spoiler jest, ale taki mały, że nawet nie zauważycie, kiedy go ominiecie…
Nie byłabym sobą, gdyby moja pierwsza (niby) recenzja nie była o tej książce. To dzięki niej stałam się Smoczycą i zaczęłam pisać. Kiedyś (dawno temu), kiedy miałam jeszcze czas czytać sześć książek tygodniowo (bo niedziela zawsze musiała być wolna!) wysłałam tatę do biblioteki po jakąś książkę o smokach, której jeszcze nie czytałam. No i Pani dała mojemu tacie „Eragona”. Ok, przeczytamy, zobaczymy. Pochłonęłam ją w jeden dzień i zdenerwowałam się na autora, że tak szybko skończył… Zaraz sięgnęłam po kolejne tomy i kończąc ostatni wściekłam się, że zakończenie jest  tak beznadziejnie. Oczywiście po jej przeczytaniu, zachęcałam do tego wszystkich po kolei i udało mi! Moja siostra i mama, które osobiście nie znoszą fantastyki przeczytały i… podobało im się! Harpię próbuję do tego namówić od kilku lat, ale dotrwała do trzeciego rozdziału i skończyło się czytanie.
Fakt, początek jest trochę nudny, zresztą, tak naprawdę, to cała książka nie jest jakoś bardzo zaskakująca. Książka jest… zwyczajna, można powiedzieć, że nawet schematyczna a postacie są proste.  Typowy biedny chłopak, który nie ma rodziców staje się z dnia na dzień kimś ważnym, zmienia bieg historii, ratuje świat i na koniec odchodzi w dal wyrzekając się władzy… Tak, ja wiedziałam od początku, jak ta książka się skończy. Pewnie większość ludzi czytając tę książkę, wiedziała. Ewentualnie tytułowy Eragon mógł zginąć w ostatecznej potyczce ze złym królem, ale moja intuicja podpowiadał mi, że jednak skończy się dobrze. Zresztą, czy nie byłoby to bez sensu?  Czytając też możecie mieć wrażenie, że autor bardzo lubił „Władcę pierścieni”. Czy to minus? Nie wiem. Mi to nie przeszkadzało, ale może to dla tego, że naprawdę lubię Tolkiena.
Co mnie tak zauroczyło w tej książce, skoro fabuła i ogólnie całość jakoś nie pociąga? Przede wszystkim to, że napisał to tak młody chłopak, a jednak można znaleźć tam (mniej więcej jeden na 30 stron) naprawdę mądre teksty. Jednak mam dziwne przeczucie, że ta książka nie stała się dla mnie tak ważna, ponieważ coś jest w niej niesamowitego, ale dlatego, że nareszcie udało mi się odnaleźć siebie w tym nieznośny chaosie wokół mnie (tak wiem, totalnie patetyczne słowa, ale taka prawda). Zawsze dopasowywałam się do grupy, bo byłam trochę doroślejsza od innych (znów się chwalę) i kiedy przeczytałam „Eragona” po prostu zaczęłam się w szkole zachowywać po swojemu. Mówiłam to, co myślałam, a moje koleżanki pierwszy raz spojrzały na mnie, jak na totalną wariatkę. I byłam taką szaloną dziwaczką, do której można pójść po korki z każdego przedmiotu dopóki nie spotkałam kolejnej szalonej dziwaczki (choć ona to już chyba pod psychopatkę się załapuje) a mianowicie mojej kochanej Harpii i jeszcze jednej mojej najdroższej przyjaciółki z czarnymi lokami, która zawsze sprowadza mnie i Harpię na ziemię, kiedy odlecimy na smokach zbyt wysoko…
Dobra, ja tu o przeżyciach wewnętrznych, a miałam pisać o książce! Ogólnie, nie jest ona zbyt fascynująca. Autor stworzył własny świat (dość dopracowany, czyli duży plus), duuuużo postaci z pokręconymi imionami (czasem trudno zapamiętać) i smoki. To chyba jedyne, co mi się naprawdę podobało w tej książce. Nie przepadałam za głównym bohaterem, ani tym bardziej za jego ukochaną, ale smoki były tak cudownymi i tak skomplikowanymi postaciami, że aż chciałam, żeby głównym bohaterem był jeden z nich. Super by były opisy sytuacji z punktu widzenia Saphiry. Autor bardzo fajnie pokazał, że smoki myślą zupełnie inaczej i myślę, że książka by zrobiła o wiele większą furorę, jakby głównym bohaterem był smok. Bo języki, rasy i cała ta kraina naprawdę przypomina „Władcę pierścieni”…
Podsumowując: fabuła jest przeciętna, ale książkę można przeczytać z czystej ciekawości, bo warto. Po prostu niektóre momenty naprawdę zaskakują, a same teksty w niektórych miejscach zwalają z nóg (bo są bardzo mądre). Ja to przeczytałam, wywróciło mi to świat do góry nogami, ale to tylko dla tego, że dało mi po prostu porządnego kopa i powiedziało, że skoro on mógł być tak młody, napisać i wydać (!) książkę, to ja też mogę!


Moja ocena – oczywiście 6 =)


No to zostawiam was z tym opisem przeżyć wewnętrznych, który miał być recenzją
„Sé onr sverdar sitja hvass!”*
Smoczyca




*„Oby wasze miecze pozostały ostre!” (pozdrowienie z „Eragona”)